Un dels nòstres, Joan Forièr (Jean Fourié per l’estat civil), escrivan e militant occitanista dels pus valents, nascut lo 20 de novembre de 1944, defuntèt lo 8 de junh passat a Esperasan (Aude).
Installat dins la region parisenca, ont trabalhava al sèti de la Caissa dels depauses e consignacions, Joan Forièr venguèt a l’occitanisme al començament de las annadas 70, quand faguèt la coneissença de Joan Lesaffre, son “mèstre”. Gràcias a Rogièr Barta, rejunhèt los “Amics de la lenga d’Òc” a París, puèi la seccion parisenca de l’IEO e la Societat dels felibres de París, que ne foguèt lo secretari general (tre 1974), e enfin lo president (tre 1989). A-n-aqueles títols, participèt cada annada a la famosa felibrejada de Sceaux. Representant de l’organizacion occitana al prèp de l’associacion Défense et promotion des langues de France, foguèt elegit majoral del Felibritge (Cigala de l’Olivièr) en 1987. Collaborèt a mai d’una revista coma La France Latine, Lou Felibrige, L’Aude à Paris o Prouvènço d’aro. Tornat definitivament al país, prenguèt en 2011 la presidéncia de l’Institut d’Estudis Occitans d’Aude e presidiguèt l’Escòla Occitana despuèi aquela annada. Foguèt tanben membre de la Societat d’Estudis Scientifics d’Aude (despuèi 1973) e en 2022 tornèt préner la presidéncia de l’Academia de Carcassona.
Dins lo domeni literari, li devèm un estudi sus Émile Barthe et les écrivains biterrois d’expression occitane, un document de grand interès. En 1987, balhèt en dos volumes una istòria del “Felibritge parisenc” e, après mai d’un trabalh erudit consacrat a la vida literària audenca, se faguèt remarcar per las bibliografias annadièras publicadas dins Lou Felibrige e subretot pel Dictionnaire des auteurs de langue d’oc de 1800 à nos jours, un trabalh de valor que fa referéncia. Mas Joan Forièr èra tanben un poèta, nòu cops primat per l’Academia dels Jòcs Florals de Tolosa. En 1988 faguèt paréisser un primièr recuelh, Al camin del temps, marcat per un grand amor del mond e lo sentiment d’una mena de mistèri difús. En 1997, se podiá retrobar un meteis agait e una meteissa sensibilitat, dins Coma s’èra ièr. Per la qualitat de sas òbras, Joan Forièr aviá obtengut lo Prèmi August Forès en 1975, lo Primièr prèmi de Poesia als Jòcs Florals de Sceaux en 1981, la medalha d’argent de Florian en 1984, lo grand aur en 2002, e lo Prèmi Pau Froment en 2007. Èra estat fait Mèstre en Gai Saber del Felibritge en 1983.
Es doncas un ardent defensor de la lenga-cultura nòstra que se’n va, un menestral discrèt e eficaç, que fins a la fin demorèt fidèl a son país e a sa lenga. L’Institut d’Estudis Occitans/Occitania Pirenèus Mediterranèa saluda ambe respècte l’engatjament sense manca de l’òme e lo talent de l’escrivan e del poèta. Als sieus presentam nòstras condolenças pus entristesidas.
Eric Fraj
Sos obratges principals:
- Émile Barthe et les écrivains biterrois d’expression occitane, París, Amis de la langue d’oc, 1975 (BNF 34578873).
- Diccionari de la literatura occitana audenca (pref. Sèrgi Granièr ), CIRDOC, Besièrs, 1982 (ISBN 2-901191-15-0).
- Contribution à l’histoire du Félibrige parisien, 2 vol., a compte d’autor, 1987:
– Le Félibrige parisien durant l’entre-deux-guerres (1918-1940) (pref. Marcel Decremps) ;
– Le Félibrige parisien après la Deuxième Guerre mondiale (1944-1976). - Al camin del temps, IEO d’Aude, 1988.
- Coma s’èra ièr, IEO-IDECO, Puèglaurenç, 1997.
- Espéraza : essai historique, Amis du musée de la Chapellerie et du vieil Espéraza, 2002 (BNF 38932368).
- Dictionnaire des auteurs de langue d’oc, París, Amis de la langue d’oc, 1994 (ISBN 2-900062-05-5) — edicion novèla en 2009, amb un suplement en 2020.