Bonjorn a totas e totes,

venètz de me tornar elegir coma president de la nòstra associacion e vos en mercegi plan sincèrament. Vòstra fisança m’onora e m’obliga. Assajarai d’èsser a l’auçada d’aquela fisança e dels enjòcs mai qu’importants, decisius, del periòde que vivèm.

Mas se cal pas enganar: un òme sol -emai siá de bona volontat- o pòt pas far tot. Ajusti: o deu pas far tot. La nòstra associacion malauteja e se’n sortirà sonque per un engatjament renovelat de cadun e caduna, un engatjament vertadièrament collectiu pel ben del nòstre ideal comun. Cal pas esperar la salvacion d’una persona providenciala, nimai d’unes o d’unas, mas del vam e del trabalh comuns, del dialògue, de l’obrar compartit e solidari, dins la plena consciéncia que deurem de mai en mai comptar sonque ambe las nòstras fòrças. Parli aicí de desir e d’ambicion, pas de gestion tranquillòta del pauc qu’avèm ganhat. Per aquò far, nos cal obrir pòrtas e fenèstras, anar cap als autres, anar cap als joves, los escotar, lor far fisança, bastir amb eles e elas un projècte exaltant, desirable, fòrt. D’aquel obriment cap a la societat e al joventum, ne podèm pas far l’estalvi se nos volèm pas contentar d’una simpla subrevida, se volèm al contrari una vida plena, una vida bèla…

A prepaus de vida, que me siá permés de felicitar aicí la nòstra amiga Clamença Pojada, membre del C. A. de la nòstra associacion, per la naissença d’Inés e Nina, a qui desiram çò milhor dins aqueste mond. Permetètz-me tanben de vos dire que me pòdi pas empachar de veire dins l’arribada d’aquestas bessonas – qu’an ja l’occitan dins l’aurelha e lo còr – lo signe que res es pas plegat, que tot depend de nòstra fe.

Plan lo vòstre,